έτοιμη για εκδρομή στη Κέα?

Κορίτσια καλημέρα, πάλι σας έχω ενδυματολογική πρόταση για ταξιδάκι ή εκδρομούλα...  στη Κέα, αν θέλετε κάτι πολύ κοντά και γρήγορα, δηλαδή μια ωρίτσα από το Λαύριο. Και μιλάμε για τη Κέα ή Τζια ένα νησάκι, εντυπωσιακό, με μεγάλη παράδοση, με εκπληκτικές παραλίες, με πανέμορφα σοκάκια στη πρωτεύουσα, με βλάστηση στο εσωτερικό του νησιού, τη  γνωστή  βελανιδιά της Κέας, με υπέροχους και ακούραστους μουσικούς που σε πλανεύουν με τις μελωδίες τους και σε ξεσηκώνουν σε ατέλειωτους χορούς, με την άψογη παραδοσιακή τους κουζίνα  που θα σας αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις... Αυτά είναι πολύ λίγα, για ένα τέτοιο όμορφο νησί,... εκεί που το μάτι χάνεται στο γαλάζιο του Αιγαίου, και το αυτί πλημυρίζει από τους ήχους του ανέμου που  φτιάχνει τραγούδια παίζοντας με τον ήλιο..Ρούλα Αντύπα
αφιερωμένο εξαιρετικά σ όλους, όσοι γεύονται τις χαρές της Τζιάς..!

Αμφίκλεια - Δαδί = 1

25-02-12  Πρωινό ξεκίνημα για την Αμφίκλεια, σε μουντό σκηνικό, όμορφη μέρα, με πορεία  από Μάνδρα, σταθμό στο Κριεκούκι, για ψωμί και κρασί, και συνέχεια για τον προορισμό μας. Δύο ώρες αργότερα φτάσαμε στους πρόποδες του Παρνασσού, στην Αμφίκλεια που λέγεται  και Δαδί, σ ένα μαγευτικό Αγγελοπουλικό τοπίο με σταματημένο το χρόνο πάνω  από τα γύρω χωριά, και μια πάχνη παντού. Τα σπίτια  πέτρινα, φτιαγμένα με τέχνη στη πλαγιά του βουνού, η κοιλάδα απλώνεται με χάρη και αρμονία, το τοπίο ξεκουράζει το βλέμμα και η ψυχή αγαλλιάζει...  Στο καλοσχηματισμένο βουνό, οι  θεοί, ολονυχτίς τιμώρησαν κι έκρυψαν τον ήλιο, κι  άφησαν χιόνι παντού, έτσι για να καλοπεράσουν οι επισκέπτες του τριημέρου . Μόνο που ο  ήλιος ξέχναγε πως ήταν τιμωρία και κάπου κάπου ξεπρόβαινε για να δείξει τη λαμπρότητα του και να ξαναφύγει... Όλα τα στοιχεία της φύσης συνωμοτούσαν  για να περάσουμε καλά, φιλοξενούμενοι στο ζεστό πέτρινο σπίτι της πρόσχαρης και γλυκιάς φίλης Ράνιας...και οι θεϊκές δυνάμεις συνέβαλλαν ώστε  ο μικρός χώρος του σπιτιού να γίνει μεγάλος και το σπίτι να  γεμίσει  από γέλια και φωνές, νέων.... Το Σαββατόβραδο κύλησε με το παραδοσιακό έθιμο (χέϊ ), το κάψιμο φρεσκοκομμένων πουρναριών στην πάνω πλατεία, κοντά στο Δημαρχείο. Γύρω από τη μεγάλη και ζωηρή φωτιά, όλοι συμμετείχαν σ΄ένα γνήσιο αποκριάτικο γλέντι. Χόρευαν με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα μασκαρεμένοι, γελώντας τραγουδώντας συνοδεία μουσικών παραδοσιακών οργάνων και ντόπιων τραγουδιστάδων. Η στάχτη από το κάψιμο των φρέσκων πουρναριών, έπεφτε, κι ακουμπούσε απαλά στα μαλλιά μας σαν νυφάδες χιονιού και μύριζε όμορφα η νύχτα, και τα μάτια γυάλιζαν από χαρά και τα χείλη γελούσαν αδιάκοπα και η γλώσσα γευόταν τους καταπληκτικούς μεζέδες φτιαγμένους με τέχνη και μεράκι από τα χέρια των ντόπιων. Το μαγικό τοπικό κρασί που ευφραίνει την ψυχή και μας κάνει συνεργούς διονυσιακών παγανιστικών γιορτών, έραιε άφθονο, συνοδευμένο  από ψητά λουκάνικα.....Την επόμενη μέρα, Κυριακή πρωί, στα όμορφα καλντερίμια της πεντακάθαρης  Αμφίκλειας, υπήρχε μεγάλη κινητικότητα από επισκέπτες και ντόπιους που κατηφόριζαν στη κάτω πλατεία, για να παρακολουθήσουν το παραδοσιακό αποκριάτικο κοντοσούβλι 120 μέτρων να ψήνεται, και να προσφέρεται με άλλους μεζέδες, σ΄όλους τους παρευρισκόμενους, με ένα πλατύ χαμόγελο από τις γλυκές και πρόσχαρες εθελόντριες. ...

 Αφιερωμένο εξαιρετικά στην όμορφη παρέα της Αμφίκλειας...Ράνια, Γιάννη, Στέλιο, Άγγελο, Χρύσα, Άννα...και στα παιδιά  που ήρθαν από Κρήτη...Ρούλα Αντύπα Μορφοβασίλη

Καστελόριζο άγονη αγάπη...ξυπόλητη

Καστελόριζο άγονη αγάπη...έτσι θα ονόμαζα το οδοιπορικό στο λατρεμένο νησί της καρδιάς μου.Το νησί που το έχουν ξεχάσει σχεδόν όλοι, που μέχρι πέρσι, όταν έβλεπα καιρό στα δελτία ειδήσεων, ο χάρτης της Ελλάδος τελείωνε στη Ρόδο, κι αναρωτιόμουνα για την εθνικότητα του νησιού. Το νησί που λέγεται και Μεγίστη, βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τη γείτονα χώρα, περιβρέχεται από μια θάλασσα με έντονο βαθύ μπλε χρώμα, που σου προκαλεί δέος, και γύρω του είναι διάσπαρτα μικρά νησάκια με ξεχωριστή ιστορία και πόνο, όπως η Ρώ, η Στρογγύλη κτλ. Από το νησί πέρασαν πολλοί  κι άφησαν τα ίχνη τους Φράγκοι, Βενετοί, Τούρκοι, κανείς όμως δεν το κατάκτησε στο νου και στη καρδιά. Η  απόσταση για να πας στο Καστελόριζο είναι μεγάλη, κι ο χρόνος παγώνει τις σκέψεις, αδημονείς να φτάσεις στο πανέμορφο νησί με την μοναδική γαλήνη και ηρεμία. Φτάνοντας το μυαλό αδειάζει, μένεις έκπληκτος από τη μαγεία και την ομορφιά του λιμανιού.<< Στον παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί απαράλλαχτο εσύ και ένα σπίτι στη θάλασσα>> (Οδυσσέας Ελύτης). Σπίτια πανέμορφα φτιαγμένα με αγάπη και μεράκι από ντόπιους τεχνίτες με καλαίσθητες πολύχρωμες  πόρτες και παράθυρα, σε σχεδόν ίδιο σχέδιο,  στέκονται αγέρωχα με τάξη το ένα πλάι στο άλλο και φτάνουν μέχρι το λόφο πίσω από το λιμάνι, στο νου μου έρχεται η σκέψη ότι εδώ κατοικούσαν άρχοντες, καραβοκύρηδες, ναυτικοί και πολλοί μετανάστες που τίμησαν το νησί τους κι έχτισαν εκεί τη γαλήνια φωλιά της φαμελιάς τους.  Περπάτησα παντού στο νησί μέσα από τα στενά του δρομάκια,  έφτασα στο αρχαίο τάφο Λυκίας του 5ου π Χ αιώνα, συνέχισα στα ¨κουτούκια¨ το μονοπάτι που οδηγεί στο λιμάνι, πέρασα απ τη μεγάλη εκκλησία  Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης, βρήκα τη περίφημη Σαντράπεια Αστική Σχολή, έφτασα στο Μαντράκι που το σεριάνισα και το λάτρεψα. Αγνάντεψα πέρα μακριά όσο φτάνει το βλέμμα μου, τη θάλασσα με τα νησάκια της και είδα τον ήλιο να βουτάει με περίσσια χάρη και να χάνεται στα ήσυχα νερά. Με το καΐκι και παρέα μια μεγάλη θαλάσσια χελώνα, γυρόφερα παντού το πανέμορφο νησί μέχρι και το νησί της Ρω που κολύμπησα, στα παραδεισένια της νερά με μόνη συντροφιά από μακριά, κάτι φανταράκια ξεχασμένα εκεί για να φυλάνε Θερμοπύλες ....Θα μπορούσα να γράφω ατέλειωτες γραμμές για το μαγικό αγαπημένο άγονο νησί που λέγεται Καστελόριζο, που έζησα μερικές από τις ωραιότερες μέρες της ζωής μου παρέα με  δυνατές και μεγάλες αγάπες. Μου έλειπε κάτι...αλλά ...κάπου βρήκα μια γοργόνα να παίζει με δελφίνια, γλυπτό ήταν, και σκέφτηκα ότι μόνον εδώ θα ερχότανε μια γοργόνα ....Rοula.Antypa.M.

αφιερωμένο εξαιρετικά στο Δόκιμο Στέλιο.